วันที่ 26 มิถุนายนที่ผ่านมานี้ ได้ไปฟังการพูดคุยเกี่ยวกับเองภาวะโลกร้อนมาล่ะ น่าสนใจมาก ได้รายละเอียดจากการถอดเทปมา ก็เลยได้เอามาเผยแพร่ให้ทุกคนได้อ่านกัน  ขอให้บันเทิงกันถ้วนหน้านะคะ

โลกร้อน: ธุระไม่ใช่

                ด้วยปัจจุบัน โลกได้รับผลกระทบจากการกระทำด้วยน้ำมือมนุษย์ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม สิ่งที่เกิดขึ้นทุกคนต้องรับผิดชอบร่วมกันไม่ใช่เภาคอุตสาหกรรมเพียงอย่างเดียว  เพราะทุกคนถือเป็นประชากรหนึ่งในโลกใบนี้อย่างเท่าเทียมกัน

                เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2550 SVN ได้จัด SVN Talk ครั้งที่ 4/2550 หัวข้อ “โลกร้อน: ธุระไม่ใช่” ณ สถาบันศศินทร์ จุฬาฯ ชั้น 5 ห้อง 502 โดยผู้นำเสวนาครั้งนี้ประกอบด้วย ดร.อานนท์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา  คุณปิลันธน์  ธรรมมงคล และคุณสุทธิชัย  เอี่ยมเจริญยิ่ง เป็นผู้ดำเนินรายการ ซึ่งมีผู้เข้าร่วมกว่า 50 ท่าน

ทำไมโลกร้อน?

            ดร.อานนท์ กล่าวว่า  ภาวะโลกร้อน (Global Warming) หรือ ภาวะภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง (Climate Change) ส่งผลให้อุณหภูมิของบรรยากาศสูงขึ้นกว่าในอดีตเมื่อ 100  ปีก่อน 1 – 2 องศาเซลเซียส ซึ่งถือว่ารวดเร็วมาก ภาวะโลกร้อนส่งผลกระทบโดยตรงต่อสิ่งมีชีวิตและมีผลทำให้สภาพภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงไป การที่อุณหภูมิน้ำทะเลร้อนขึ้นทำให้สิ่งมีชีวิตต่างๆ เช่น แพลงตอน แบคทีเรีย ฯลฯ บางชนิดหายไป บางชนิดเพิ่มขึ้น ก่อให้เกิดโรคและพาหะของโรคชนิดใหม่ ในส่วนของระดับน้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้น ทำให้ชายฝั่งทะเลถูกกัดเซาะ ส่งผลกระทบต่อป่าชายเลนและป่าชายหาด น้ำทะเลที่ร้อนขึ้นยังนำไปสู่ปรากฎการณ์การฟอกขาวของปะการัง หากประเทศต่างๆ ไม่มีการควบคุมภาวะโลกร้อนไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆ ก็ตาม คาดว่าในระยะเวลา 100  ปีข้างหน้าอุณหภูมิของโลกจะเพิ่มขึ้นจากปัจจุบันถึง 45 องศา ก่อให้เกิดภัยพิบัติที่รุนแรง 1 ใน 4 ของประชากรโลกจะไม่สามารถดำรง ชีวิตได้

                            ภาพจาก Global Warming Exhibition of National Academy of Science (US)

                แต่การเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของ CO₂ ที่ออกมาจาก โรงงานอุตสาหกรรม รถยนตร์ หรือการกระทำใดๆ ที่เผาเชื้อเพลิงฟอสซิล (เช่น ถ่านหิน น้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ หรือ สารประกอบไฮโดรคาร์บอน ) ส่งผลให้ระดับปริมาณ CO₂ ในปัจจุบันสูงเกิน 300 ppm (300 ส่วน ใน ล้านส่วน) เป็นครั้งแรกในรอบกว่า 6 แสนปี  ซึ่ง คาร์บอนไดออกไซด์ ที่มากขึ้นนี้ ได้เพิ่มการกักเก็บความร้อนไว้ในโลกของเรามากขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเป็น ภาวะโลกร้อน ดังเช่นปัจจุบัน

                ประกอบกับมีการนำทรัพยากรใต้พิภพมาใช้มากยิ่งขึ้น เช่น น้ำมัน ถ่านหิน ก๊าซธรรมชาติ ซึ่งเป็นการขุดขึ้นมาใช้ ยังรวมถึงพลังงานไฟฟ้าด้วย  นอกจากปรากฎการณ์เรือนกระจกที่เกิดขึ้น ที่เป็นสาเหตุหลักในการก่อให้เกิดโลกร้อนแล้ว แต่ยังมีผลร้ายอื่นๆ อีกนอกเหนือจากโลกร้อนคือ ความเป็นกรดของน้ำสูงขึ้น ซึ่งเมื่อเป็นกรดมากขึ้นเท่าไหร่นั้นหมายถึงสัตว์ทะเลก็จะไม่สามารถอยู่อาศัยได้ดังเดิม  เมื่อพิจารณาความร้อนของโลกตามผลการวิจัยพบว่า อุณหภูมิจะเพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ยประมาณ 1 องศา ผลที่ออกมาแน่นอนไม่ทำให้ถึงตาย แต่ทำให้แผ่นดินร้อนมากกว่าน้ำ โดยปกติลมจะพัดจากที่เย็นเข้าหาที่ร้อน เมื่อพัดมากจะก่อให้เกิดฝนตก ซึ่งส่งผลให้บริเวณชายทะเลมีฝนตกชุก ฤดูฝนจะสั้นขึ้น ก่อให้เกิดภัยบัติและน้ำท่วม 

                นี่คือปริมาณ CO₂ ในปัจจุบัน (จุดสีเหลือง) ซึ่งตลอด 650,000 ปีที่ผ่านมา ยังไม่เคยมีปริมาณ CO₂ สูงกว่า 300 ppm (300 ใน ล้านส่วน) เลย จนกระทั่งปัจจุบัน  แสดงให้เห็นถึงวิกฤติด้านโลกร้อน หากทุกคนไม่ช่วยกันลดปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปล่อย โลกนี้จะร้อนขึ้นอีกขนาดไหน

                นี่คือปริมาณ CO₂ ที่คาดการณ์ไว้ในอีก 50 ปีข้างหน้า หากเรายังไม่หยุดการปล่อย CO₂ มหาศาล

                ผลกระทบอีกประการหนี่งที่ส่งผลโดยตรงกับประเทศไทย คือ มรสุมฤดูแล้งจากทางเหนือของประเทศจีน ความหนาวจะไม่เหมือนในอดีต ลมมรสุมจะเบาลงแต่พัดนานขึ้น ทำให้ประเทศไทยมีช่วงแห้งแล้งนานขึ้น  ฉะนั้นสิ่งที่ต้องระวังคือการบริหารจัดการน้ำที่มีประสิทธิภาพเพื่อป้องกันปัญหาขาดแคลนน้ำใช้ในเกษตรกรรม

ทำธุรกิจด้วยจิตสำนึก

                คุณปิลันธน์ ดำเนินธุรกิจฟอกย้อม อุตสาหกรรมสิ่งทอ  การประกอบการประเภทนี้ต้องใช้ทรัพยากรน้ำเป็นหลักในการดำเนินการ ซึ่งใช้โดยประมาณ 200 คิว เมื่อเทียบกับธุรกิจทั่วไปคิดเป็น 20 เท่า ประกอบกับทำ CT (Clean  Technology) โดยยึดหลักการแก้ไขปัญหาตั้งแต่ต้นกระบวนการผลิตมากกว่าการแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุ

                หัวใจในการปรับปรุงกระบวนการผลิตยึดหลัก 1 A+3R ได้แก่

                1 A - Avoid = เลี่ยง  คือ การใช้พลังงานอย่างไร้ค่า

                1R – Reduce = ลด คือ ลดจำนวนการใช้พลังงานที่สิ้นเปลือง

                2R – Reuse = ใช้ซ้ำ คือ นำสิ่งของที่ใช้แล้วกลับมาใช้อีกครั้ง

                3R – Recycle = แปรรูปนำกลับมาใช้ใหม่ คือ การนำของใช้แล้วกลับมาแปรรูปผลิตใหม่

                กระบวนการ 1A+3R ดังกล่าวส่งผลให้ปัจจุบันโรงงานสามารถลดการใช้น้ำสำหรับฟอกย้อมลงจาก 200 ลิตร เป็น 100 ลิตร ซึ่งผลผลิตออกมาจำนวนเท่าเดิม และส่งผลให้คืนทุนให้โรงงานได้เร็วอย่างคุ้มค่ามากขึ้น แต่หัวใจสำคัญในการทำ CT อยู่ที่จิตสำนึกของคน ทำอย่างไรให้พนักงานเห็นดี และสนุกที่จะทำกิจกรรมร่วมกัน การมองที่ตัวเงินเพียงอย่างเดียวจะไม่ได้จิตใจของคนทำงาน ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากแต่ต้องเริ่มทำก่อนที่อะไรจะสายเกินไป

                ผลพลอยได้ที่แต่ละองค์กรทำนอกจากเพื่อโลกใบนี้แล้ว ยังส่งผลให้ต้นทุนการผลิตลดลง สามารถเพิ่ม Productivity ใน 3 ส่วนที่สำคัญ คือ 1.Quality คุณภาพ 2.Cost ต้นทุน และ 3.Delivery การส่งมอบ สิ่งสำคัญคือการปรับกระบวนการ ให้ความสำคัญทั้ง Input, Process, Output ทั้งกระบวนการมากกว่ามองที่ Output เพียงอย่างเดียว โดยประเด็นที่ต้องปรับปรุงมีด้วยกัน 3 ป ได้แก่ 1.ปรับปรุงคน 2.ปรับปรุงเทคโนโลยี และ 3.ปรับปรุงการจัดการ  ทุกอย่างที่ดำเนินการต้องใส่ระบบการจัดการเพื่อให้เกิดความยั่งยืน  พร้อมทั้งเปลี่ยนมุมมองว่าทุกอย่างต้องเป็นไปได้ “ยิ่งทำเรายิ่งได้”

                คุณปิลันธน์ ยังกล่าวไว้อีกว่า ทุกวันสิ่งที่โต้เถียงกันคือมุมมองที่ต่างกัน  อย่ากังวลจนไม่เกิดการทำ สิ่งจำเป็นต้องมีการแยกแยะว่าอะไรเป็นความจริง  และสิ่งสำคัญที่ได้จากการทำ CT คือความยั่งยืนเกิดขึ้นที่เราเริ่มต้น

ร่วมกันใส่ใจ ไม่ใช่เรื่องของใครคนใดคนหนึ่ง

            การเปลี่ยนแปลงของโลกที่ร้อนขึ้น แน่นอนก๊าซธรรมชาติก็ต้องเพิ่มขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยมันจะยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น  สิ่งสำคัญคือการใส่ใจในสิ่งแวดล้อมด้วยจิตสำนึก ไม่ใช่แบ่งว่าเป็นภาระของใครหน่วยงานใดโดยเฉพาะ การสื่อสารให้ทุกคนตระหนักถึงภัยธรรมชาติที่อาจเกิดขึ้นในอีก 10 ปีข้างหน้า ซึ่งจะร้ายแรงถ้าเราไม่เริ่มทำอะไรกันเลย

                สิ่งที่ทำให้ประชาชนทั่วไปไม่สนใจเรื่องดังกล่าว อาจเป็นเพราะการสื่อสารที่ไม่ทั่วถึง  ขาดข้อมูลข่าวสาร และยังถือว่าเป็นเรื่องไกลตัว รัฐบาลต้องให้ความสำคัญพร้อมทั้งกำหนดนโยบายอย่างชัดเจน เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในเชิงปฏิบัติ ทำให้เป็นกระแสอย่างต่อเนื่อง ไม่หมดไปตามยุคสมัยหรือทำตามกระแสเพียงอย่างเดียว

                นอกจากนี้ ต้องมีการศึกษาสภาพภูมิประเทศของไทยเพิ่มมากขึ้น เพื่อให้ทราบถึงความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นและหามาตรการป้องกัน  ซึ่งภาครัฐกำลังหันมาให้ความสำคัญมีการกำหนดโครงการ CTM  ที่เป็นโครงการว่าด้วยการพัฒนาสะอาดเพื่อแก้ไขปัญหาก๊าซเรือนกระจก ซึ่งอยู่ระหว่างการลงพระปรมาภิไธย  ฉะนั้นหลายๆ ผู้ประกอบการต้องเริ่มดำเนินการเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว  ส่วนบุคคลทั่วไปเริ่มง่ายๆ ได้ที่ตัวท่านเอง  เช่น การประหยัดพลังงาน ใช้พลังงานอย่างรู้คุณค่า ลดการใช้รถส่วนตัว หลีกเลี่ยงการเพิ่มขึ้นของขยะ ใช้สินค้าที่อยู่ในท้องถิ่นให้มากขึ้นแทนการใช้สินค้าที่ต้องมีการขนส่งระยะไกล  เป็นต้น  เพื่อลดปัญหาโลกร้อนให้กลับมาเป็นโลกสวยงามดังเดิม

ชีวิตช่วงนี้มีเรื่องต้องทำมากมาย ทั้งทำงานและเรียน…..

ก็เพราะเราเองล่ะ ที่หาเรื่องมาใส่หัวใส่ตัว 

ทั้ง ๆ ที่ตอนทำงานอย่างเดียวก็ไม่ได้มีเวลาว่างไปทำอย่างอื่น ทำงานมันเกือบจะตลอดเวลา รับโน่นรับนี่เหมือนเป็นคนเก่งทำได้ ... เฮ้อ..

แล้วนี่!!!  คือไม่เจียม..อยากเรียนได้ด้วย ให้ชีวิตวุ่นวายเพิ่มขึ้น

ซ้ำนะ...เรื่องความสัมพันธ์ในรูปแบบที่ห่างหายไปนาน   ก็กลับมาวนเวียนในช่วงเวลาเดียวกันนี่อีกครั้ง

ลูกๆ(ตับเป็ด เต้าหู้ เต้าฮวย เต้าส่วน โมจิ)ก็คงเหงาหงอยกันไปตามระเบียบ เพราะว่าแม่มีเวลาให้น้อยมาก

ตอนนี้ทางออกของเราก็คือ

1.        ห้ามหารับเรื่องใด ๆ เข้ามารับผิดชอบอีก

2.       ต้องมีระบบระเบียบในชีวิตให้ได้ โดยเฉพาะเรื่องการจัดการเวลา และบังคับตัวเองให้ทำตามตารางเวลาให้ได้ (แบ่งเวลาที่ทำทุกอย่างได้อย่างสมดุล)

3.      ใจเย็นและใส่ความรักกับเรื่องรอบตัวให้มากขึ้นอีก มองโลกให้สดใสสวยงามเสมอเหมือนเดิมให้ได้ ไม่เร่งเร้าตนเองและคนอื่น อดทน(2-3 ปีเท่านั้น มันก็จะผ่านไปด้วยดี) และให้อภัยง่าย ๆ ทั้งต่อตนเองและคนอื่น

4.      ให้กำลังใจตัวเองในทุก ๆ วันเวลา เริ่มต้นและตั้งใจใหม่ในทุกเช้าทำให้ดีที่สุด และยอมรับผลที่เกิดขึ้นด้วยใจผ่อน

5.       ตอนนี้นึกออกแค่สี่ข้อ ใครนึกออกอีกก็มาบอกหน่อยแล้วกัน

ทุกคนต้องช่วยกันภาวะนาให้เป็นไปได้ตามนี้และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ และที่สำคัญต้องเข้าใจด้วยถ้าไม่ค่อยได้มีเวลาดูแลใครบางคนไป แต่ห้ามคิดว่าเราไม่ว่างแล้วไม่อยากรบกวนนะ  รบกวนได้ตลอดเลยมีไรที่เราช่วยได้ ขอให้มาบอกเราจะมีความสุขมากที่ได้ช่วยบ้าง

ไม่มีใครทำร้ายจิตใจคุณได้ถ้าคุณไม่ยอมรับมัน

จิงนะ

รู้ไหมนี่ล่ะเป็นสิ่งที่เราประสบมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

วันนี้ ญ. ปวดท้องมากกกกกกกกกกกๆ  จนนำตาร่วงตั้งแต่ตอนช่วงสาย ๆ  พอมาถึงoffice ก็ฝืนนั่งทำอะไรหน้าคอมไปเพราะคิดว่าอีกปะเดี๋ยวก็คงหายเอง

แต่เปล่าเลย  กลับยิ่งปวดมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

พี่เดี่ยวพยายามชวนทานข้าว  เพราะว่าพี่เดี่ยวหิวแล้ว  แต่ว่าเรากิจนไม่ไหวจิง ๆเลยปฏิเสธ สิ่งที่เราไม่เคยปฏิเสธไป...โทษนะพี่

ได้แต่บอกว่าเราปวดท้องมากและนั่งร้องโหยหวนอยู่อย่างนั้น

น้องปาล์มออกไปซื้อเตี๋ยวปากซอย  เลยฝากซื้อยา  คิดว่าถ้ากินยาคงหายและดีขึ้นเอง  แต่ระหว่างที่รอก็ทนปวดไม่ไหวเลยกินพารา(ยาที่ไม่ควรกินเป็นอย่างยิ่ง)ไป1เม็ด

อาการไม่ดีขึ้นเท่าไรนักหรอก  ...พอน้องปาล์มมาปรากฎว่ายาที่ต้องการไม่มี  ได้ยาที่หมอบอกว่าตัวยาเหมือนกันกับที่เราต้องการ  เม็ดสีเหลืองสดน่ากัว  และดังนั้น  ญ. ไม่กล้ากิน  เดินไปหยิบพารามากินอีกเม็ด แล้วขึ้นไปนอนเพราะหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะดีขึ้น  ที่ไหนได้  ตลอดระยะเวลาทั้งสิ้นที่นอนอยู่นั้น รู้สึกทุกข์ทรมานอย่างบอกไม่ถูก  แต่ก็ลุกไปไหนไม่ได้แล้วได้แต่ทนนอนปวดอยู่อย่างนั้น  ช่างเป็นช่วงเวลาที่พิเศษมาก  กับการสัมผัสกับความเจ็บปวดอย่างล้ำลึก 

ราว 6 ชั่วโมงที่ ญ.นอนคุยกับความเจ็บปวดนั้นของตัวเอง ตั้งแต่เริ่มทำความรู้จักกัน จนถึงการคุยเรื่องส่วนตัวของกันและกัน  ญ.ว่าเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีนะ ทำให้ชีวิต ญ. มีอีกรสชาดหนึ่งที่น่าสนใจ 

แน่ละเวลานานขนาดนั้นกับการฟังใครสักคนอย่างลึกซึ้ง มันเยี่ยมมากเลยล่ะ

สุดท้ายชั้นตัดสินใจก่อนที่ตัวเองจะทนไม่ไหว ก่อนที่เพื่อนของฉันจะเบื่อไปเสียก่อน  ด้วยการกล่าวคำร่ำลา  อย่างเป็นกันเองว่า  "อาการปวดท้องของฉันจ๊ะ  ฉันตัดสินใจจะฝืนเดินออกไปซื้อยาด้วยตัวองล่ะนะ   มันอาจจะยากสักหน่อยล่ะ  แต่ชั้นจะลองสู้ชีวิตดูสักตั้ง  มันคงน่าสนุกดีไม่ใช่น้อยเธอจงอดทนอีกสักหน่อยนะ  เดี๋ยวเธอจะได้กลับบ้านแล้วล่ะอาการปวดท้องของฉัน"

เดินลงมาข้างล่างน้องหงส์กับน้องปาล์มทำกับข้าวกันอยู่  ก็เลยชวนเรากินข้าว  บอกว่าจะทำโจ๊กให้กิน (แต่ว่าคนปวดท้องไม่ได้กินโจ๊กแล้วหายนี่น่า)ก็เลยบอกว่าไม่กินเปิดประตูบ้านออกมา  พี่เดี่ยวที่คุยโทรศัพท์กะแฟนและเล่นกับเจ้าวิศรุษน้อยลูกชายอยู่  ถามว่าจะไปไหน  ก็บอกไปว่าจะออกไปซื้อยา ด้วยหน้าแหยๆ  พอลุกขึ้นเดินแล้วรู้ว่าความเจ็บปวดนั้นเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคุณทีเดียว  โชคดีที่สามคนนั้นไม่ได้ฝากซื้ออะไร เพราะว่าเดินลำบากจริง ๆ

ระหว่างที่เดินรู้สึกได้ว่าแม้กระทั่งลมพัดก็ทำให้เราแทบจะขาดใจตายเพราะความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นนั้น

ระยะทางที่เรามักเดินๆ วิ่ง ๆในวันอารมณ์ได้อย่างมีความสุข และรู้สึกว่ามันแสนสั้นนั้น  ไม่เป็นเช่นเดียวกับทุกวันเลย ระยะทางที่เดินไม่รู้เท่าไรจะไปถึงช่างแสนไกลเหลือเกิน รู้สึกปากแห้งมาก   คนหลายคนมองมาด้วยความสมเพศปนสงสาร  บางคนคงตั้งคำถามในใจว่าเขาเป็นอะไรรึป่าวนะ  แต่ไม่ได้มีการพูดสิ่งใดต่อกัน

ช่วงที่เดินไม่มีคนใกล้ ๆ จะเผลอร้องโอดโอยออกมาตลอดทาง 

บางช่วงความเจ็บปวดทวีเพิ่มขึ้นจนต้องหยุดเกาะบางสิ่งบางอย่างอยู่นิ่ง ๆ แล้วบีบมือให้แรงเข้า เพราะรู้สึกเหมือนว่าทำอย่างนั้นแล้วจะผ่อนคลายความทรมานที่มีอยู่ในขณะนั้นได้

ญ. ตัดสินใจข้ามถนนที่ทางเดินของรถไฟใต้ดิน  เพราะว่าถ้าเดินแบบนี้ข้ามทางม้าลายอาจทำให้รถใครบุบได้บ้างล่ะ  อาจเป็นชาวงเวลาที่ทรมานที่สุดกับการเดินขึ้นลงบันได 

ฝางเส้นสุดท้ายแห่งการขอความช่วยเหลือจึงเกิดขึ้น  ญ. ยืนร้องไห้อยู่ตรงบันไดทางลงรถไฟใต้ดิน ผู้คนที่ผ่านไปมามองอย่างไม่เข้าใจ  แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง  นาทีต่อมา  เราตัดสินใจดทรหาใครสักคน  และระหว่างนั้นก็ได้รู้ว่า  คนที่จะช่วยเราได้ดีที่สุดคือตัวเราเองไม่ใช่ใครที่ไหน 

5 นาทีต่อมา ญ.เดินมาถึงร้ายขายยาและซื้อยาที่ต้องการได้  และเดินอีกนิดไปร้าน seven eleven  ข้าง ๆซื้อน้ำแล้วรีบกินยา

แย่จังที่ยาเนี่ยไม่ได้กินแล้วรู้สึกหายในทันที  จากนั้น ญ. เลยขึ้นtaxi มาที่หน้าปากซอย  แล้วต่อ มอเตอร์ไซด์เข้ามาอีกทีเพราะว่ารถติดไฟแดงจะเสียเวลา

กลับถึงบ้านทุกคนกำลังจะทานข้าวพอดี ตอนแรกคิดว่าจะดีขึ้นแล้วนั่งคุยกับทุกคนที่โต๊ะกินข้าวได้  แต่จริง ๆแล้วไม่เลย ยังเป็นอยู่  แล้วถ้านั่งอย่างนั้นแล้วทุกคนคงรู้สึกกินข้าวไม่อร่อย

เลยกินยาอีกเม็ดแล้วขึ้นมานอนบนห้องเหมือนเดิม 

พอดีขึ้นก็ลุกขึ้นมาเขียนเนี่ยล่ะ  ซึ่งตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมา  ปวดอยู่นิด ๆเท่านั้นเอง

เรื่องนี้ ญ. เรียนรู้หลายอย่าง  เลยอยากเล่าให้ฟังน่ะ

ตอนแรกก็คิดว่าดีจังนะ  อะไรที่เราตัดสินใจต่อสู้กับมันแม้จะอยู่ในสถานการณ์ลำมากแค่ไหน  ยากแค่ไหน  แต่ถ้าเราพยายาม ความสำเร็จก็คงไม่เกินเอื้อมไปได้

ต่อมา  เราจำได้ว่าเมื่อก่อนนี้  ทุกครั้งที่เราไม่สบาย เราจะคิดถึงแม่จับใจ  เพราะว่าแม่จะคอยดูแลเราตลอดเวลา  แล้วก็ร้องไห้กับมัน  แต่ครั้งนี้มันป่าวเลยนี่น่า   เราแค่รู้สึกว่ายากจัง  แต่การพยายามสู้ชีวิตมันสนุกดีนะ  มันรู้สึกว่าเรายังเป็นมนุษย์  ที่มีความรู้สึกมากมาย  และบากบั่นในทุกวัน  เพื่อบางสิ่งบางอย่าง

รวบรวมน้ำตาทุกหยดของเราเพื่อจะเป็นสายน้ำใหญ่อันช่ำเย็นหล่อเลี้ยงชีวิตมากมายต่อไป