ตอนแรกวันนี้เป็นวันที่น่ากลัวที่สุด

เราคิดว่า เราจะผ่านวันนี้ไปอย่างมีความสุขได้อย่างไร เพราะคนที่เห็นคุนค่าของวันนี้ที่สุด ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป

แต่.....

ขอบคุณ พี่โป้ง พี่เดี่ยว น้องปาล์ม พี่จ๊อด ที่ทำให้ค่ำคืนแรกผ่านไปอย่างมีความหมายและแสนสุขสันต์ให้ความอบอุ่นของพี่ ๆ น้อง ๆ

ขอบคุณของขวัญที่น่ารักที่สุดในโลกของหุ้นส่วนร้านที่รัก(เจี๊ยบ กุ๊ก โจ)และแก๊งป้า ๆ ทุกคน(พี่จ๋า พี่เอ พี่สุ พี่ยุ พี่ต้อง)ค่ะ

ขอบคุณคำอวยพรจากเพื่อนทุกคนที่หลั่งไหลมาจาก SMS ตั้งแต่นาทีแรกของวัน

ขอบคุณคำอวยพร ที่ส่งผ่านทั้งทางคำพูดและแววตาของเพื่อนร่วมสาขาทุกคน

ขอบคุณสมาคมนักแบดมินตันแห่งMC 5 ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกินอาหารจนพุงกางที่ร้านเหรียญแก้ว(พี่อ๋อ{พี่ใหญ่ในการเลี้ยงครั้งนี้} อีฟ[ที่ร่วมเลี้ยงรับปริญญาและวันเกิด] กุ๊ก อ้อง พี่บี ปอ เบลล์)

สุดท้าย ครอบครัวที่แสนรักที่อบอุ่นเสมอโดยเฉพาะ แม่ และป้า ที่เพียงแค่นึกถึงความรักที่มีให้ ญ. ก็อบอุ่นที่สุดในชีวิตแล้วค่ะ

ความรักอยู่กับเราเพียงเราสร้างมันขึ้นมา

วันเวลาที่ดีกับวันเวลาที่เลวร้าย เกิดขึ้นได้ง่ายและยาก ขึ้นอยู่กับเรา พยายามและกำหนดมัน  

เมื่อวันสำคัญแห่งปีกำลังก้าวเดินทางมาถึงอีกครั้งหนึ่ง

หัวใจไหว ๆ กับความรวดเร็วของเวลาที่ผ่านเข้ามา

อีกปีหนึ่งแล้วหรือ....กับการเติบโตของบางสิ่ง  กับการหยุดอยู่ของอีกหลายสิ่ง

ชีวิตที่เดินต่อไป...

ยิ่งเดิน ยิ่งห่างไกล สิ่งที่เราเรียกว่า “อดีต”

....ออกไปเรื่อย ๆ   เรื่อย ๆ

แม้การโหยหาในบางสิ่ง ก็ทวีขึ้นตามระยะทาง

แต่ไม่มีสิ่งใดหวนคืนกลับมาได้อีก ผลักดันให้หัวใจค่อย ๆ เข้มแข็งและเติบโต

การเห็นชีวิตของเราชัดเจนขึ้น ตรงกันข้ามกับสายตาที่สั้นลงตามอายุไข

วันนี้.....

อีกวันที่น้ำตาของฉันไหลอยู่ในอก  เมื่อคิดถึงเรื่องบางเรื่องที่ไม่มีวันหวนคืนมา

ช่วงเวลาที่แสนวิเศษของคนสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน

ช่วงเวลาที่ฉันเกิด  คนที่คลอดฉันออกมา  คนที่ไม่มีวันหวนคืนมา

ทุกครั้งที่หลับตาฉันยังจำความอบอุ่นของอ้อมกอดแสนรักนั้นได้ดี

ทุกครั้งที่หลับตาฉันยังเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา ความหวัง

ทุกครั้งที่หลับตาการกระทำทุกอย่างนั้นยังเป็นมโนภาพที่ชัดเจน

และแม้ไม่ต้องหลับตา..ความรักที่ฉันมีต่อเขาคนนั้นมากมาย ชัดเจน และเป็นพลังเสมอ

และนั่นแหละที่ผลักดันให้ฉันเติบโตและเข้มแข็งขึ้น กับน้ำตาแห่งความรักที่รินออกมาเพื่อ ผู้หญิงที่ฉันรักที่สุดคนนี้

แม่... 

ผ่านวันเวลามาเรื่อย ๆ กับชีวิตที่มีเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงไปมาทุกวัน

เรื่องราวมากมายผ่านเข้ามา การตัดสินใจใหม่ ๆ ในทุก ๆ วัน ทุกสิ่งเปลี่ยนใหม่

มีคนถามฉันว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตที่ไม่มั่นคงแบบนี้ของตัวเอง

ฉันตอบกลับไปในทันใดว่า "เดินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างสุขใจกับการเปลี่ยนแปลงนั้น"

ชีวิต ไม่ใช่เรื่องที่มีความแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ....ฉันก็แค่ก้าวเดินไปเรื่อย ๆ บนเส้นทางที่ไม่มีวันสิ้นสุดตราบเท่าที่ชีวิตฉันคงคงอยู่

ฉันชอบคำว่า "บากบั่นมุ่งไป" นะ ...ฉันว่าฉันกำลังทำสิ่งนั้น ....ฉันมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าข้างหน้าของฉันคืออะไร ต้องเดินไปทางทิศไหน....สิ่งที่ฉันเห็น..ก็แค่สิ่งที่ปลายทาง ที่อยู่ในมโนภาพจินตนาการขอฉันเอง แม้มันจะเลือนลางเหลือเกิน   แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือการมีความสุขกับวันนี้ไงล่ะ