ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันนะ

รู้สึกว่าตัวเองบ้าบอ ที่ชอบสร้างเรื่องเสียใจให้ตัวเองเสมอเลย

 

เมื่อวานนี้ฉันก็สร้างเรื่องเสียใจให้กับตัวเองเรื่องหนึ่ง (..น่าสมนำหน้า)ด้วยการเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของคนอื่นมากจนเกินไป โดยให้ข้อแก้ตัวกับตัวเองอย่างสวยงาม ว่า "ฉันเป็นห่วง" ซึ่งความจริงใกล้เคียงกันมากกับกับว่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง

 

ขึ้นอยู่กับว่าเราใช้มัน ณ ที่สถานการณ์ใดกันแน่

กับมุมหนึ่งที่เรามองว่าเป็นความหวังดี แต่อีกฝ่ายอาจมองเป็นตรงกันข้ามก็ต้องมีขึ้นเป็นธรรมดา 

ในเมื่อเราอยู่ในพื้นที่ ๆ แตกต่าง เรื่องราวที่ผ่านมาก็แตกต่าง ดังนั้นความคิดต่อเหตุการณ์ย่อมแตกต่างกัน 

 

การเสียใจไม่ได้ช่วยอะไร สิ่งที่ควรทำคือ เข้าใจ

น้ำตาไม่ได้ช่วยอะไร สิ่งที่ควรทำคือ สร้างและติดตั้งหัวใจที่เข้มแข็ง เพื่อยืนหยัดอย่างงดงาม ก่อนที่จะเป็นร่วมเงาอันเข้มแข็ง ให้ร่มเงาและที่อาศัยอันปลอดภัยต่อผู้อื่นได้ และนั่นแหละคือเวลาที่จะได้โอบกอดคุ้มครองภัยต่อคนมากมายได้อย่างแท้จริง

ได้ยินข่าวการป่วยของคนหลายคนรอบตัวที่เราห่วงใย ทุกครั้งของการรับรู้ หัวใจสั่นไหว สะท้อนเป็นคลื่นจนน้ำล้นออกทางตาได้ทุกครั้ง

คนรอบตัว เรื่องความรักความผูกพันของมิตรภาพต่าง ๆ ก็ย่อมทำให้เรา เจ็บปวดราวกับได้สอดแทรกตัวเข้าไปรับอาการเจ็บป่วยเหล่านั้นแทนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถึงตอนนี้หนึ่งวันผ่านไป แต่ฉันคงขาดโอกาสเยี่ยม และดูเขาเหล่านั้น

จึงได้แต่เพียงหวังว่า อยากมีเสี้ยวเวลา ที่จะได้ดูแลคนที่เรารักและใส่ใจอย่างสุดหัวใจนั้นบ้าง

คนหนึ่งนึกอธิษฐานต่อผู้ที่ยิ่งใหญ่เพื่อมิตรหนึ่งอย่างหวังใจ ขอโปรดช่วยดูแลมิตรที่รักให้ปลอดภัย คลายจากความเจ็บป่วย

มิตรของฉันคงสัมผัสสิ่งนั้น

 

คนเดิมอธิฐานต่อผู้ยิ่งใหญ่เพื่ออีกคนหนึ่งด้วยหัวใจ ขอโปรดช่วยดูแลเขาที่รักให้ปลอดภัย ในนิเวศสถานแห่งการปกป้อง เมื่อว่าเขาสุขคนคนนี้จะสุขด้วย

เขาไม่รับรู้ความหวังดี ใด ๆ

บอกปัดแล้วพาตัวออกมาจากนิเวศนั้น

ผู้อ้อนวอนพลันน้ำตาไหล

หัวใจไหวถี่ระรัว

สองดวงตาฉ่ำโศก

กล่าวโทษตัวเอง “เธอยังรักเขาไม่เพียงพอ”

ด้วยยังเฝ้าหวังใจ

 

เมื่อวานนี้ตื่นขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น และมีเรื่องราวให้ทำตั้งมากมายตลอดทั้งวันเลย

แต่เราไม่ได้เลือกทำงานที่เร่งด่วนก่อน เราไว้ทำตอนไฟลนก้น ก็เลือกทำงานที่อยากทำก่อนไปเรื่อย ๆอ่ะ

ในที่สุดวันนี้เช้าเลยตูดดำเพราะว่าไฟลนก้นอยู่นานทีเดียว เห่อ ๆ
แต่ว่าก้เสร็จนะ เพราะก็กะแล้วว่าน่าจะตื่นมาทำได้ทัน อาจจะดชค้ายนิดหน่อยต้องที่ต้อทำหลายเที่ยวเพราะไวเลสมันหลุด แล้วก็ยังไม่ทันได้เซฟมันเลยหายไป

ไม่เป็นไร มันส์ดี


ตื่นมาก้เบลอเล้กน้อยเพราะ
คืนเมื่อวานได้ติดสอยห้อยตามสองสาวทีมยิ้มไปนั่งคิดงานที่บ้านไร่กาแฟ
ตอนแรกนั่งทำงานของตัวเองอย่างตั้งใจมาก มีสมาธิมาก พอรุ้ตัวอีกทีเวลาเพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น ดีใจมาก
หันมาเห้นมุมที่กลับกันคือ ทีมยิ้มหน้าเครียดมาก เพราะว่าคิดไม่ออก
เราก้เลยไปช่วยคิดสะเลย ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วทำให้งงเพิ่มขึ้นรึป่าวนะ

กลับมากนอนเอาเกือบตีสี่
แล้วเจ้ากรรมดันตื่นขึ้นมาตอน7โมงเช้าแบบออโต้อ่ะ

วันนี้ทั้งวัน เลย........ไม่ค่อยสดใสเท่าไรเลย
เดี๋ยวคืนนี้ต้องทำดูแลร่างกายกันหน่อยแล้วล่ะ
ผู้ชายก้ไม่มีไว้ในครอบครองแล้ว ไม่ดูแลตัวเองไม่ได้แล้ว
กินเยอะตลอดเลย เป๊ะก้มาชวนกินทุเรียนตลอด...

ช่วงที่ผ่านมาได้ไปคุยกันคนหลายในเนื่องด้วยโครงการแบ่งปันเพื่อสังคมที่ยั่งยืน

เกิดเรื่องต่าง ๆ ให้ทำมากจนไม่ค่อยมีเวลาได้มานั่งบันทึกอะไรเท่าไร

พี่หนูหริ่งผู้นำเตือนสติในเรื่องการบันทึกในครั้งนี้เนื่องจากได้ไปคุยกะแกมาเมื่อวาน

การพดูคุยกันทำให้เราจำได้อีกครั้งว่าการบันทึกนั้นดีต่อเราขนาดไหน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่มีเรื่องที่ต้องทำมากมายเนี่ยล่ะ เรื่องการบันทึกกลับเป็นเรื่องที่มีความสำคัญมาก
การกลับมากทบทวนสิ่งที่ได้ทำนแต่ละวัน ของตัวเอง เพื่อตอกย้ำและไม่ผ่านเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาเร็วเกินไปนักจนขาดการใคร่ควร

บางครั้งเราลืมไปว่าทำมาตั้งมากมายเรื่องที่เราได้รับมาในแต่ละวันมีอะไรบ้าง แต่ละเรื่องมีหัวใจอย่างไร มีความสำคัญด้านไหนมากน้อยเพียงไร

เอาเป็นว่าจะมาทยอยเล่าไปเรื่อย ๆแล้วกันนะ
จะได้ระบายความแน่นในตัวออกไปได้บ้าง

(^^)

                                                         
|--------------------------------------------------------------------------|
|มีตำนานเล่าขานกันสืบมา
|
|มีคานหนึ่งสวยสง่าเปี่ยมราศรี
|
|อันทางขึ้นนั้นเดินง่ายสบายดี
|
|แต่ " โทษที " ขาลงยากกกกกก ลำบากลำบน
|
|ต้นกำเนิดเกิดจากสาวนางหนึ่ง
|
|สวยสุดซึ้งสวยกว่า น้องน้ำฝน
|
|เป็นลูกสาวเศรษฐีประจำตำบล
|
|ชราชน หนุ่มน้อยใหญ่ต่างหมายปอง
|
|ท่านเศรษฐีองอาจประกาศว่า
|
|อันลูกข้าหนึ่งนี้ไม่มีสอง
|
|หากแม้นใครอยากได้ไปคุ้มครอง
|
|อย่างน้อยต้องทองล้านชั่ง?นี่(ราคา)กันเอง
|
|แต่ลูกสาวเศรษฐีมีคนรัก
|
|ยากจนนัก จนยิ่งกว่าจะหาไหน
|
|โอ้ชาตินี้มีกรรมหนักขอพักใจ
|
|แค้นบรรลัย ต้องลาไกลไปขุดทอง
|
|หายไปร่วมสามสิบปีมีทองหลาย
|
|ข่าวจากสายสมใจให้คลายหมอง
|
|ว่าน้องนั้นยังดีอยู่ไร้คู่ครอง
|
|อยู่ไม่ได้จำรีบต้องไปจองเธอ
|
|บอก "ว่าที่พ่อตา" "มาแล้วครับ"
|
|มาพร้อมกับทองตามข้อ พ่อเสนอ
|
|อยู่ที่ไหนหวานใจ I WANT TO SEE HER
|
|พ่อบอกเออ!!!อยู่ข้างในเข้าไปเลย
|
|แสนดีใจได้จะพบประสบหน้า
|
|ร้องถามป้า (ที่นั่งอยู่)
|
|ป้าบอกว่าก็ตัวฉันเองนี่ยังไง
|
|จำน้องน้อยไม่ได้น้อยใจนัก
|
|เจ้าหนุ่มจ้องมองดูอยู่ไม่นาน
|
|แสนดีใจประมาณว่าน้ำตาไหลหนัก
|
|หัวใจเต้นระรัว ตัวเริ่มชัก
|
|ดิ้นสักพักแล้วก็จากโลกนี้ไป
|
|ทองที่ขนมามากมายทำไงดี
|
|สาวจึงมีโครงการทำงานใหญ่
|
|สร้างเป็นคานไว้นั่งฟังเพลงไทย
|
|จนหล่อนตายจึงทิ้งไว้เป็น "ชาติพลี "
|
|คานนี้ขึ้นไปแล้วจะติดใจอยู่ได้นาน
|
|จะเบิกบานเปี่ยมสง่าและราศรี
|
|ไร้ปัญหา ไร้บุตรธิดา (และ) ไร้สามี
|
|ของดีๆ อย่างนี้ต้องแนะนำ