ไม่มีใครทำร้ายจิตใจคุณได้ถ้าคุณไม่ยอมรับมัน

จิงนะ

รู้ไหมนี่ล่ะเป็นสิ่งที่เราประสบมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

วันนี้ ญ. ปวดท้องมากกกกกกกกกกกๆ  จนนำตาร่วงตั้งแต่ตอนช่วงสาย ๆ  พอมาถึงoffice ก็ฝืนนั่งทำอะไรหน้าคอมไปเพราะคิดว่าอีกปะเดี๋ยวก็คงหายเอง

แต่เปล่าเลย  กลับยิ่งปวดมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

พี่เดี่ยวพยายามชวนทานข้าว  เพราะว่าพี่เดี่ยวหิวแล้ว  แต่ว่าเรากิจนไม่ไหวจิง ๆเลยปฏิเสธ สิ่งที่เราไม่เคยปฏิเสธไป...โทษนะพี่

ได้แต่บอกว่าเราปวดท้องมากและนั่งร้องโหยหวนอยู่อย่างนั้น

น้องปาล์มออกไปซื้อเตี๋ยวปากซอย  เลยฝากซื้อยา  คิดว่าถ้ากินยาคงหายและดีขึ้นเอง  แต่ระหว่างที่รอก็ทนปวดไม่ไหวเลยกินพารา(ยาที่ไม่ควรกินเป็นอย่างยิ่ง)ไป1เม็ด

อาการไม่ดีขึ้นเท่าไรนักหรอก  ...พอน้องปาล์มมาปรากฎว่ายาที่ต้องการไม่มี  ได้ยาที่หมอบอกว่าตัวยาเหมือนกันกับที่เราต้องการ  เม็ดสีเหลืองสดน่ากัว  และดังนั้น  ญ. ไม่กล้ากิน  เดินไปหยิบพารามากินอีกเม็ด แล้วขึ้นไปนอนเพราะหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะดีขึ้น  ที่ไหนได้  ตลอดระยะเวลาทั้งสิ้นที่นอนอยู่นั้น รู้สึกทุกข์ทรมานอย่างบอกไม่ถูก  แต่ก็ลุกไปไหนไม่ได้แล้วได้แต่ทนนอนปวดอยู่อย่างนั้น  ช่างเป็นช่วงเวลาที่พิเศษมาก  กับการสัมผัสกับความเจ็บปวดอย่างล้ำลึก 

ราว 6 ชั่วโมงที่ ญ.นอนคุยกับความเจ็บปวดนั้นของตัวเอง ตั้งแต่เริ่มทำความรู้จักกัน จนถึงการคุยเรื่องส่วนตัวของกันและกัน  ญ.ว่าเขาก็เป็นเพื่อนที่ดีนะ ทำให้ชีวิต ญ. มีอีกรสชาดหนึ่งที่น่าสนใจ 

แน่ละเวลานานขนาดนั้นกับการฟังใครสักคนอย่างลึกซึ้ง มันเยี่ยมมากเลยล่ะ

สุดท้ายชั้นตัดสินใจก่อนที่ตัวเองจะทนไม่ไหว ก่อนที่เพื่อนของฉันจะเบื่อไปเสียก่อน  ด้วยการกล่าวคำร่ำลา  อย่างเป็นกันเองว่า  "อาการปวดท้องของฉันจ๊ะ  ฉันตัดสินใจจะฝืนเดินออกไปซื้อยาด้วยตัวองล่ะนะ   มันอาจจะยากสักหน่อยล่ะ  แต่ชั้นจะลองสู้ชีวิตดูสักตั้ง  มันคงน่าสนุกดีไม่ใช่น้อยเธอจงอดทนอีกสักหน่อยนะ  เดี๋ยวเธอจะได้กลับบ้านแล้วล่ะอาการปวดท้องของฉัน"

เดินลงมาข้างล่างน้องหงส์กับน้องปาล์มทำกับข้าวกันอยู่  ก็เลยชวนเรากินข้าว  บอกว่าจะทำโจ๊กให้กิน (แต่ว่าคนปวดท้องไม่ได้กินโจ๊กแล้วหายนี่น่า)ก็เลยบอกว่าไม่กินเปิดประตูบ้านออกมา  พี่เดี่ยวที่คุยโทรศัพท์กะแฟนและเล่นกับเจ้าวิศรุษน้อยลูกชายอยู่  ถามว่าจะไปไหน  ก็บอกไปว่าจะออกไปซื้อยา ด้วยหน้าแหยๆ  พอลุกขึ้นเดินแล้วรู้ว่าความเจ็บปวดนั้นเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคุณทีเดียว  โชคดีที่สามคนนั้นไม่ได้ฝากซื้ออะไร เพราะว่าเดินลำบากจริง ๆ

ระหว่างที่เดินรู้สึกได้ว่าแม้กระทั่งลมพัดก็ทำให้เราแทบจะขาดใจตายเพราะความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นนั้น

ระยะทางที่เรามักเดินๆ วิ่ง ๆในวันอารมณ์ได้อย่างมีความสุข และรู้สึกว่ามันแสนสั้นนั้น  ไม่เป็นเช่นเดียวกับทุกวันเลย ระยะทางที่เดินไม่รู้เท่าไรจะไปถึงช่างแสนไกลเหลือเกิน รู้สึกปากแห้งมาก   คนหลายคนมองมาด้วยความสมเพศปนสงสาร  บางคนคงตั้งคำถามในใจว่าเขาเป็นอะไรรึป่าวนะ  แต่ไม่ได้มีการพูดสิ่งใดต่อกัน

ช่วงที่เดินไม่มีคนใกล้ ๆ จะเผลอร้องโอดโอยออกมาตลอดทาง 

บางช่วงความเจ็บปวดทวีเพิ่มขึ้นจนต้องหยุดเกาะบางสิ่งบางอย่างอยู่นิ่ง ๆ แล้วบีบมือให้แรงเข้า เพราะรู้สึกเหมือนว่าทำอย่างนั้นแล้วจะผ่อนคลายความทรมานที่มีอยู่ในขณะนั้นได้

ญ. ตัดสินใจข้ามถนนที่ทางเดินของรถไฟใต้ดิน  เพราะว่าถ้าเดินแบบนี้ข้ามทางม้าลายอาจทำให้รถใครบุบได้บ้างล่ะ  อาจเป็นชาวงเวลาที่ทรมานที่สุดกับการเดินขึ้นลงบันได 

ฝางเส้นสุดท้ายแห่งการขอความช่วยเหลือจึงเกิดขึ้น  ญ. ยืนร้องไห้อยู่ตรงบันไดทางลงรถไฟใต้ดิน ผู้คนที่ผ่านไปมามองอย่างไม่เข้าใจ  แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง  นาทีต่อมา  เราตัดสินใจดทรหาใครสักคน  และระหว่างนั้นก็ได้รู้ว่า  คนที่จะช่วยเราได้ดีที่สุดคือตัวเราเองไม่ใช่ใครที่ไหน 

5 นาทีต่อมา ญ.เดินมาถึงร้ายขายยาและซื้อยาที่ต้องการได้  และเดินอีกนิดไปร้าน seven eleven  ข้าง ๆซื้อน้ำแล้วรีบกินยา

แย่จังที่ยาเนี่ยไม่ได้กินแล้วรู้สึกหายในทันที  จากนั้น ญ. เลยขึ้นtaxi มาที่หน้าปากซอย  แล้วต่อ มอเตอร์ไซด์เข้ามาอีกทีเพราะว่ารถติดไฟแดงจะเสียเวลา

กลับถึงบ้านทุกคนกำลังจะทานข้าวพอดี ตอนแรกคิดว่าจะดีขึ้นแล้วนั่งคุยกับทุกคนที่โต๊ะกินข้าวได้  แต่จริง ๆแล้วไม่เลย ยังเป็นอยู่  แล้วถ้านั่งอย่างนั้นแล้วทุกคนคงรู้สึกกินข้าวไม่อร่อย

เลยกินยาอีกเม็ดแล้วขึ้นมานอนบนห้องเหมือนเดิม 

พอดีขึ้นก็ลุกขึ้นมาเขียนเนี่ยล่ะ  ซึ่งตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมา  ปวดอยู่นิด ๆเท่านั้นเอง

เรื่องนี้ ญ. เรียนรู้หลายอย่าง  เลยอยากเล่าให้ฟังน่ะ

ตอนแรกก็คิดว่าดีจังนะ  อะไรที่เราตัดสินใจต่อสู้กับมันแม้จะอยู่ในสถานการณ์ลำมากแค่ไหน  ยากแค่ไหน  แต่ถ้าเราพยายาม ความสำเร็จก็คงไม่เกินเอื้อมไปได้

ต่อมา  เราจำได้ว่าเมื่อก่อนนี้  ทุกครั้งที่เราไม่สบาย เราจะคิดถึงแม่จับใจ  เพราะว่าแม่จะคอยดูแลเราตลอดเวลา  แล้วก็ร้องไห้กับมัน  แต่ครั้งนี้มันป่าวเลยนี่น่า   เราแค่รู้สึกว่ายากจัง  แต่การพยายามสู้ชีวิตมันสนุกดีนะ  มันรู้สึกว่าเรายังเป็นมนุษย์  ที่มีความรู้สึกมากมาย  และบากบั่นในทุกวัน  เพื่อบางสิ่งบางอย่าง

รวบรวมน้ำตาทุกหยดของเราเพื่อจะเป็นสายน้ำใหญ่อันช่ำเย็นหล่อเลี้ยงชีวิตมากมายต่อไป